Wyjechaliśmy z Wrocławia z mgłą, która towarzyszyła nam prawie do końca drogi do Lubomierza. Ale kiedy opadła, mieliśmy okazję cieszyć się rzadko już doświadczaną złotą polską jesienią. Było chłodno, ale wędrowaliśmy ze słońcem i kolorowymi liśćmi drogą wśród miejscowości o adekwatnych nazwach: Pielgrzymka, Proboszczów.
Kiedy dotarliśmy do kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Maternusa w Lubomierzu, drogą prowadzącą pod górę przez maleńki rynek, czekał już na nas pan Krzysztof Bogusz, kościelny. Przez kolejne kilkadziesiąt minut wędrowaliśmy razem z nim przez historię miejsca, która zaczęła się w XII wieku, wraz z przybyciem sióstr benedyktynek. Przekazanie 19 000 hektarów w darowiźnie dla klasztoru (kiedyś umiano pokutować z rozmachem!) sprawiło, że siostry zarządzały stałym dochodem z dzierżawy, konsekwentnie rozbudowując kościół. Ten murowany stanął w roku 1520, barokowy w 1730 roku.
Lubomierski zespół poklasztorny i kościół są również w posiadaniu wielu relikwii, skrzętnie gromadzonych przez siostry benedyktynki przez wieki. Relikwiarz znajduje się w jednej z bocznych kaplic kościoła, jednak wyjątkowe jest umieszczenie w ołtarzu głównym dwóch kompletnych szkieletów w sarkofagach męczenników św. Beniniego (198 rok śmierci) i Wiktorusa (340 rok śmierci). Widzieliśmy je z blisko, ponieważ przeszliśmy przez drzwi z napisem „Clausur” i po wydeptanych przez wieki kamiennych schodach, dotarliśmy do drugiej strony ołtarza.
Zaraz po wejściu do kościoła można zauważyć niezwykle ciekawe freski, których autorem jest Georg Wilhelm Neunherz (William Neunherz), wybitny barokowy malarz pochodzący ze Śląska, uczeń i wnuk słynnego Michaela Willmanna. Freski powstały podczas wielkiej przebudowy świątyni w latach 1727–1730.
Wielka szkoda, że nie udało się nam dotrzeć do Muzeum Kargula i Pawlaka. W Lubomierzu kręcono bowiem wiele scen trylogii Sylwestra Chęcińskiego „Sami swoi”.
Po obiedzie dotarliśmy do Gryfowa, do kościoła p.w. św. Jadwigi, gotyckiej świątyni z XV wieku, gdzie zachowało się unikalne na skalę światową renesansowe sgraffito na sklepieniu z 1551 r., odkryte podczas renowacji kościoła na początku XX wieku. Sgraffito to technika plastyczna polegająca na wydrapywaniu wzorów lub obrazów w wierzchniej warstwie materiału (w tym przypadku tynku), dzięki czemu zostanie odsłonięta warstwa położona pod spodem o innej barwie. W języku włoskim graffiare znaczy drapać.
Mieliśmy również okazję podziwiać oryginalny gotycki ołtarz z 1606 r. oraz manierystyczne epitafium rodziny Schaffgotschów.
W kościele Świętej Jadwigi Eucharystię, czyli najważniejszy punkt pielgrzymki, sprawował ks. Mariusz Rosik. Wcześniej, w czasie porannej drogi do Lubomierza, ksiądz profesor przedstawił nam w formie konferencji najnowszy dokument Dykasterii Nauki Wiary, noszący tytuł „Przyjdźcie do mnie. Rozważania na temat przekazywania wiary w obliczu epokowych zmian”.
Wyjazdowy wspólnoty Lumen Vitae zakończyły modlitwy – Koronka do Bożego Miłosierdzia i różaniec, odmówione wspólnie w drodze powrotnej. Za oknem autokaru była mgła, w naszych sercach radość wspólnego pielgrzymowania przyćmiewały doniesienia z Krakowa. W indywidualnej modlitwie polecaliśmy Bogu ofiary, zranionych, ich rodziny i zgodnie z nakazami Ewangelii – sprawcę, prosząc o łaskę miłosierdzia dla niego.
Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do tego, żeby wyjazd był udany. Do następnego razu!
DR
Zdjęcia:
Dorota Rybska
Agnieszka Stanecka
Wiesław Wowk